9 de marzo de 2012
Vaya semanita llevamos
El martes tampoco corrí porque había que recuperarse bien. Ahora que estoy sin ningún objetivo a la vista puedo ponerme en buen estado, esperar a estar sin molestias
Miércoles. Mejor descansar porque iba a correr el jueves. La verdad es que a la hora de comer pensé en salir a correr un poco, pero cuando iba de camino al coche para coger los aperos empezó un viento que no me gustó nada, así que me fui a comer. No me diréis que no soy un fenómeno buscándome escusas, eh?. Un viento que no me gustaba, ahí es nada.
Al despertarme el jueves tenía frío, mocos, dolor de riñones, yo creo que un poco de fiebre. Y total, por un día que no corra tampoco pasa nada, ¿no?
Viernes. No sé qué me ha pasado. Me he despertado incluso un poco antes de mi hora, no tenía nada que planchar, la congestión de ayer se ha convertido en nada más que moquillo y no me dolía nada, … pero el caso es que me he liado actualizando el ipad al iOS 5.1 y viendo aplicaciones y leyendo el periódico se me ha hecho la hora de ducharme.
¿Qué me pasa, doctor?
6 de marzo de 2012
Tragamillas 2012
Un año más hemos corrido 29 de febrero de 2012
Alucinando...
25 de febrero de 2012
Zorionak laguna
Adan eta bizitza
Gaixotu zen Adan paradisua utzi eta aurreneko neguan,
eta eztulka, buruko minez, hogeita hemeretziko sukarraz,
negarrari eman zion Magdalenak gerora emango bezala,
eta Evagana zuzenduz "hil egingo naiz" esan zion oihuka,
"gaizki nago, maite, hilurren, ez dakit zer gertatzen zaidan".
Harritu egin zen Eva hitz haiekin, hil, hilurren, gaizki, maite,
eta berriak iruditu zitzaizkion, hizkuntza arrotz batekoak,
eta ezpain artean ibili zituen maiz, hil, hilurren, gaizki, maite,
harik eta zehazki ulertzen zituela iruditu zitzaion unerarte.
Ordurako sendatua zegoen Adan, eta poz pozik zebilen.
Paradisuaz geroko lehen gertaera hark segida luzea izan zuen ,
eta lehengoez gain, hil, hilurren, gaizki, maite, Adan zein Evak
hitz berriak ikasi behar izan zituzten, min, lan, bakardade, poz
eta beste hamaika, denbora, neke, algara, eder, ikara, kemen;
hiztegia hazten zenarekin batera, zimurtuz joan zitzaien azala.
Zahartu zen erabat Adan, sentitu zuen hurbil heriotzaren ordua,
eta Evarekin elkarrizketa sakon bat izateko gogoa sortu zitzaion;
"Eva", esan zion, "ez zen ezbehar bat izan paradisuaren galtzea;
oinazeak oinaze, minak min, gure Abelen zoritxarra halako zoritxar,
bizi izan duguna izan da, zentzurik nobleenean esanda, bizitza".
Adanen hilobi atarian malko arruntak ixuri ziren, gatz eta urezkoak,
lurrera erortzerakoan hiazinto edo arrosa alerik eman ez zutenak,
eta Kain izan zen, paradoxaz, negarrez bortitzen puskatu zena;
Gero Evak irribarre xamurrez gogoratu zuen Adanen lehen gripea
eta halaxe, lasai, etxera joan eta salda beroa hartu zuten, eta txokolatea.
Bernardo Atxaga
Para los que como a mí, nos hace falta una ligera traducción, se puede ver el texto en castellano aquí http://www.atxaga.org/es/testuak-textos/adan
Un besazo,
20 de febrero de 2012
Pensamientos
oímos en el viento.
Sólo pasa aquello que pensamos.
Y pasa,
solamente por eso.
